Mikið erum við glöð að eiga heima á Íslandi. Stundum þarf maður að fara í burtu til að sjá hvað maður hefur. Annars höfum við haft nóg að gera eftir heimkomuna, reyndar svo mikið að við höfum ekki séð okkur fært að koma skikk á myndirnar úr ferðinni, uppfæra síðuna eða setja inn eina einustu frétt. 
Þessi dagskrá er þó að mestu heimatilbúin og maður verður bara að takast á við hana á með bros á vör. Það er nægur tími til stefnu, bara spurning um að nýta hann rétt.
Flóki varð fjögurra ára um daginn, til hamingju kúturinn minn.
Eftir 62 daga ferðalag, 20 hótelgistingar, 12 flugferðir og ótal klukkutíma í lestum, bílum og bátum þá erum við á leiðinni heim. Það verður gott að komast í Þúfubarðið og þurfa ekki að pakka aftur niður eftir 2-3 daga eins og við höfum verið að gera undanfarnar vikur. Síðasti viðkomustaður okkar er hérna í Hong Kong þar sem Flóki hitti loksins frændsystkyni sín, Coco og Magnus sem búa hér í borginni, en það er hann Þröstur, bróðir hennar Rakel sem á þau með konu sinni Sandy. Hong Kong er þéttbýlasta borg í heimi og háhýsin eru í ótrúlegu magni enda landnæði mjög takmarkað. Hér býr fólk mjög þröngt og 60 fm íbúð telst til mjög stórra íbúða og þar búa aðeins þeir sem eru með stærstu fjölskyldurnar. Fasteignaverð er í samræmi við þettbýlið og fermetrinn í góðu háhýsi fer á 1 - 2 milljónir.
Við hófum Hong Kong túrinn með 3ja nátta stoppi á Disneyland hótelinu sem var hrikalega flott og þar hitti Flóki Mikka mús, Guffa, Andrés önd og fullt af öðrum fígúrum. Disneygarðinn var æðislegur og Flóki skemmti sér konunglega í hinum ýmsu tækjum og skemmtiatriðum sem voru í boði. Okkur Rakel fannst þetta frábært en við skemmtum okkur samt betur þegur við skruppum í spilavítin í Macao og Flóki var í pössun hjá barnfóstrunum Lani og Jani sem sjá um Coco og Magnus. Flóki var samt svoldið frústreraður þegar við sóttum hann eftir 10 tíma pössun í enskumælandi umhverfi. Spilavítið sem við fórum í var Kínverska útgáfan af Venetian Casino sem er nákvæmlega eins og það sem er í Las Vegas nema stærra og flottara, þetta er svona staður sem þú getur verið á í viku og aldrei farið útaf hótelinu. Við förum þangað næst
Takk kærlega fyrir allar kveðjurnar og við sjáumst í næstu viku
Eða svona hér um bil. Komumst að því í fyrradag að við erum að ferðast hérna á vegum ríkisins, en ferðaskrifstofan, öll hótel og allir viðkomustaðir sem við erum að fara á eru reknir af Kínverska ríkinu. Annars er búið að vera frábært að komast í þennan hóp Íslendinga sem hér er á ferð. Það kom okkur svo skemmtilega á óvart að þegar við fórum í morgunmat fyrsta daginn í hópferðinni að hálf föðurættin hennar Rakel ( Jóa megin ) er líka í ferðinni. Við hittum hópinn í Peking þann 15 mars og kveðjum þau í Guilin laugardaginn 22 mars en þá höldum við til Hong Kong. Undanfarna daga höfum við farið á helstu ferðamannastaði í Peking og Xian, t.d. Forboðnu Borgina, Torg hins Himneska Friðar, Kínamúrinn og svo leirhermennina. Þessir tveir síðastnefndu staðir voru langflottastir og þvílík upplifun að ganga á múrnum, það er eitthvað sem maður gleymir seint. Í gær skoðuðum við leirhermennina ( terracotta warriors ) sem einhver keisarinn lét búa til til að gæta sín í framhaldslífi sínu ( sami keisari og lét rigga upp Kínamúrnum ). Maður er nú ekkert alveg að átta sig á því hvernig þetta var að funkera hérna fyrir 2200 árum, það voru ekki nema 720000 manns í því að útbúa þennan grafreit sem þekur 56 ferkílómetra lands. Svo fyrirskipaði hann að salla niður meirihlutann af þessum vinnumönnum þar sem þeir vissu um alla fjarsjóðina og leynigöngin í grafreitnum. Leirhermennirnir fundust þó ekki fyrr en seint á áttunda áratugnum af nokkrum bændum sem voru að grafa brunn. Þeir hlutu landsfrægð fyrir en ekki nema 32 yuan í fundarlaun hver ( 320 isk ), þeir sættu sig við það í fyrstu en síðar vildu þeir nú fá meira fyrir sinn snúð. Það varð úr að þeir fengu einhverskonar generál titil í safninu sem var sett upp til að sýna þessar þjóðargersemar. Þeim titli fylgdi þó vinnuskylda til 80 ára og enn í dag er einn þeirra að vinna í safninu. Hann situr grautfúll við tréborð og áritar bækur um hermennina og sögu þeirra. Það er stranglega bannað að taka af honum myndir og okkur var sagt að þó hann liti grimmilega út þá væri hann hinn vænsti kall en að hann brosti þó aldrei. En kallgreyið gat nú ekki annað en brosað þegar hann sá Flóka og ekki nóg með það þá fór hann að hlægja líka, líklega yfir því að sjá stálpað barnið keyrt um í kerru. Við keyptum svo eina svona bók og létum Flóka biðja hann um áritun sem vakti jafnvel enn meiri gleði hjá gamla manninum því þá gafst honum tækifæri til að snerta hvítingjann.
Óeirðirnar í Tíbet hafa þó sett strik í ferðaáætlun hópsins en hluti þessa hóps ætlaði að fara til Lhasa en hætta varð við þá ferð þar sem herlög hafa verið sett í Tíbet. Annars er ekki á vísan að róa með aðgang að fréttum af ástandinu hér í Kína vegna mjög mikillar ritskoðunar. Um leið og einhverjar óþægilegar fréttir um Kína eru sagðar á CNN þá slökkva þeir bara á útsendingunni. Þeir ritskoða líka það sem gerist á veraldarvefnum og gríðarlegt magn vefsíðna eru blokkaðar. Það er ekki lengur talað um The great China wall, heldur The great China firewall sem heldur upplýsingum í hæfilegri fjarlægð frá þegnum þessa lands. Í kjölfar misheppnaðrar flugránstilraunar fyrir rúmri viku þá hafa flugvellir aukið öryggisgæslu í innanlandsflugi til muna og við fengum að kenna á því þegar við flugum frá Peking til Xian en annað eins rugl höfum við ekki séð hingað til. Miklar tafir við öryggishliðin urðu ti lþess að þúsindir manna söfnuðust upp og eins og Kínverjum er einum lagið þá voru ekki myndaðar neinar sérstakar raðir heldur tróðust allir áfram í von um að komast í gegn. Ástandið var þó sýnu verst við flýtiafgreiðsluna en þar voru menn einfaldlega að missa vitið og öskruðu og nánast slógust til að komast áfram. Lögreglan snéri svo baki í lýðinn og reyndi eftir fremsta megni að ýta þeim aftur. Einn og einn var svo dreginn útúr þvögunni og voru þeir nær dauða en lífi. Þegar stór hópur byrjaði svo að hrópa í takt að löggunni þá átti maður von á öllu, en sem betur fer þá komumst við í gegn heil á húfi, en það voru nokkur moment þarna í þvögunni þar sem okkur hreinlega stóð ekki á sama.
Við vorum á gangi í dag um eitt hverfið hérna í Peking og ákváðum að setjast inná kaffihús og fá okkur smá hressingu. Borðið stóð við glugga sem var opinn alveg útá gangstétt. Eftir nokkrar mínútur inná staðnum þá heyrðist þrusk fyrir utan og smá sársaukastuna. Kínversk kona hafði dottið um ójafna gangstéttina og var eitthvað að kanna meiðslin og dusta af sér. Við höfðum eitthvað á orði að þetta hlyti að vera vont en spáðum svo ekki meira í það. Skömmu síðar kemur þessi sama kona inn á kaffihúsið með vestrænum manni og settust þau á næsta borð við okkur. Með þeim voru tvö börn. Þegar þau komu inná staðinn þá fannst okkur eins og að þau hafi sagt eitthvað á íslensku. Svo þegar við lögðum betur við hlustir þá talaði eldri stelpan ensku við mömmu sína þannig að við töldum okkur hafa misheyrt. Rakel ákvað samt að spyrja hvort þau töluðu íslensku og viti menn, þarna var mættur Róbert Douglas kvikmyndagerðarmaður ásamt konu sinni Ping og tveimur börnum, Daníel og Sól, en þau búa í Peking og hún starfar í íslenska sendiráðinu. Þvílík tilviljun í slíkri milljónaborg að rekast á samlanda sína, líkurnar hljóta að vera ansi litlar. Best að kaupa lottó í kvöld.
Við kvöddum Angelu og Amy, gestgjafa okkar á gistiheimilinu sem við vorum búin að vera á sl 4 nætur núna áðan og fórum á annað hótel þar sem við munum hitta hóp Íslendinga og hefja með þeim 7 daga túr um Kína.
Þess má til gamans geta að það er tvisvar búið að reyna að svindla/ræna okkur með þekktri aðferð hér í borginni ( við þekktum hana ekki fyrr en eftir á ). Hún gengur útá það að ungt og heillandi fólk gefur sig á tal við mann og segist vera listanemar. Þau tala góða ensku og eru mjög vel til höfð. Þau vilja svo fá mann inná kaffihús eða listagallerý til að ræða og skoða list. Ef maður fellur fyrir þessu þá getur maður átt það á hættu að annað hvort verða fyrir vasaþjófnaði eða að sitja uppi með himinháan reikning á kaffihúsi ( 10 - 20 sinnum hærri en eðlilegt getur talist ). Við lentum í svona gaur um leið og við komum niðrí í miðbæ og föttuðum fljótlega hvað var á ferðinni og höfðum allan vara á okkur þar sem annar náungi í jogging galla var rétt hjá tilbúin að reyna fingrifimi sína ( þeir eru víst fáranlega klárir vasaþjófar ). Við hættum bara að tala við hann og hann hvarf á brott. Næsta dag áttum við líka erindi niðrí bæ og þá kom annar náungi og gaf sig á tal við okkur. Hann vildi endilega fá okkur inní nálæga búð til að sýna okkur sýningu sem bekkurinn hans var að setja upp. Okkur grunaði strax að eitthvað var bogið við þetta en þegar vinur hans kom svo líka til að spjalla þá fór ekki milli mála að hér var ekki allt með felldu því það var sami gaurinn og deginum áður. Við létum þó á engu bera fyrst um sinn og gengum með þeim inní bæinn. Eftir nokkrar mínútur þá segir Rakel að hinn gaurinn hafi spjallað við okkur deginum áður. Þeir urðu hálf kjánalegir og reyndu að afsaka sig með því að okkur fyndist allir asíubúar vera eins en við stóðum fast við okkar ( þeim finnst allir vesturlandabúar eins ). Þeir röfluðu þá eitthvað sín á milli en vildu endilega fá okkar álit á listasýningunni. Við losnuðum ekkert við þá fyrr en þeir vildu fá okkur uppá 2 hæð í einhverju rugl húsi, en þá sögðum við að þetta myndi ekki ganga upp. Þeir tóku því ótrúlega vel miðað við aðstæður enda vissu þeir að við vissum hvað var á seyði. Flóka fannst það alveg magnað að svona vel útlítandi strákar gætu verið vondir kallar en það er ótrúlega pirrandi að lenda í svona.
Úr því ég er byrjaður á neikvæðum fréttum þá eru leigubílstjórar hér í borg alveg efni í heila frétt. Við höfum ítrekað lent í því að þeir vilji ekki keyra okkur. Eitt skiptið vorum við kominn inní bílinn með Flóka sofandi og kerruna í skottið og þegar hann vissi hvert við vorum að fara þá henti hann okkur út, bara ekkert öðruvísi, út með ykkur. Svo þegar við vorum að koma úr dýragarðinum þá voru 6 bílar sem neituðu okkur um far. Ég var orðinn vel pissed þá og lét nokkur vel valin orð falla í þeirra garð og það var ekki fyrr en við fórum að sveifla smá cashi sem einn lét til leiðast og keyrði okkur inní hverfið fyrir tvöfalt gjald. Það versta var að við vissum ekki hvers vegna þeir létu svona, en eftir samtöl við fólkið á gistiheimilinu þá var þetta hverfii sem við gistum í allt í þröngum einstefnugötum og þeir gátu átt von á að festast inní hverfinu eða vera óratíma að komast út. Best væri að biðja þá um að skutla sér bara á aðalgötur hverfisins. Þessar upplýsingar hafa þó ekki breytt skoðun minni á þessari starfstétt hér í borginni en þeir munu örugglega hiksta eitthvað fram á sumar.
Komum til alþýðulýðveldisins Kína í gær ( alltaf eitthvað fishy þegar það þarf að setja svona lýsingar í nöfnin, sbr, Friendly supermarket, örugglega allt fullt af krimmum þar ). Á leiðinni frá flugvellinum sáum við slagkraftinn í Kínversku vinnuafli, hér er verið að reisa gríðarleg umferðarmannvirki, blokkir á sterum og allir eru að gera sig klára fyrir OL 2008. Angela sem vinnur á gistiheimilinu sótti okkur á flugvöllinn og fór með okkur í Hutong hverfi Peking sem er sögufrægt hverfi tengt keisaradæminu til forna. Hér eru göturnar þröngar, kræklóttar og öll húsin reist úr gráum múrsteinum. Hingað til höfum við ekki séð drasl á víðavangi frekar en í Japan en það er skítugt hérna, mikið ryk og allt einhvern veginn eldra og úr sér gengið, fyrir utan bílana, þeir eru flestir nýjir og mikið af þeim. Það er töluverður munur að koma hingað frá Japan þar sem umferðarmálin voru svo skipulögð að nánast öll gatnamót voru með gönguljósum, sama hversu lítilvæg þau voru. Hérna þarf maður bara að rjúka yfir og olnboga sig áfram. Fyrst þarf að varast reiðhjólin og komast fram hjá þeim inná fyrstu akrein, þá tekur við x fjöldi akreina sem maður tekur jafnvel eina í einu og umferðin gengur allt í kringum mann. Þegar að miðju vegarins er komið þá þarf að fylgjast með umferðinni úr gagnstæðri átt og pota sér yfir að reiðhjólaakreininni hinum megin. Reiðhjólamennirnir eru þó ekki alltaf í því að fylgja straumnum og það eru alltaf einhverjir sem eru að hjóla á móti umferðinni og það þarf að hafa varann á þeim kumpánum. Á gistiheimilinu höfðum við verið að segja Flóka frá ýmsum staðreyndum varðandi Kína, s.s. að þetta væri fjölmennasta land í heimi, hérna væru hundar borðaðir og að kung fu kappar væru á hverju horni. Honum fannst það mjög merkilegt og sýndi því nokkurn áhuga. Á veitingastaðnum Grilluðu Öndinni byrjaði dinnerinn á hæfilegum skammti af tungumálaörðuleikum, því fylgdi svo misskilin pöntun á stórri kók ( 1,25 l ) og svo að sjálfsögðu Grilluð Önd. Okkur Rakel fannst það frekar ósmekklegt að hafa hausinn af öndinni klofinn í tvennt á disknum en Flóki hrópaði hins vegar, “Ég vildi ekki fá önd, ég vildi fá hund”. Hann er greinilega ekki búin að reisa þessa menningarmúra sem við fullorðna fólkið erum komin með og honum finnst allt svo eðlilegt.
Erum farin að sakna allra heima á Íslandi mjög mikið og okkur hlakkar til að komast heim. Það eru nú ekki nema þrjár vikur eftir af þessari reisu. Flóki vill endilega koma því að, að hann sakni Nóa mjög mikið og allra krakkanna á Smáralundi. Það verður líklegast mikið frí fyrir hann að komast aftur í eðlilega rútinu á leikskólanum.
Þetta eru viðkomustaðir síðustu 7 daga, ansi góður pakki. Í mjög stuttu máli þá er ferðasagan eftirfarandi: Leiðinlegt 6 tíma flug milli San José og LA. San José var la la en LA var frábær þrátt fyrir einungis einnar nætur stopp og við áttum góðan dag þar. Fórum á ströndina í Santa Monica og röltum svo um hverfið eftir kvöldmat. Daginn eftir var svo 12 tíma flug til Japan, sem væri ekki frásögu færandi nema fyrir það að við sátum uppi á annari hæð í Jumbó þotunni ( samt bara almennt farrými ). Sváfum ekkert í þessu flugi sem var dagflug, heldur horfðum á nokkrar bíómyndir og tíminn leið mjög hratt, reyndar svo hratt að við töpuðum 16 klst við það að fara yfir daglínu. Þegar við lentum í Narita þá fundum við lestina sem gekk til Tokyo og skröltum í henni í klukkutíma. Það var ótrúlegt að koma inná Tokyo lestarstöðina því aðra eins mannmergð höfum við ekki séð, þar sem allir voru að þjóta í sitthvora áttina. Við þurftum að hafa töluvert fyrir því að vera ekki fyrir og jafnvel troðast undir. Áttum mjög ánægjulegt samtal við leigubílstjóra sem skildi ekki orð í ensku og var ekki að fatta hvert við vildum fara. Það hafðist samt á endanum og mikið var gott að koma á hótelið sem var með það flottasta útsýni sem við höfum fengið hingað til. Herbergið var á 34 hæð með útsýni yfir borgina og Fuji eldfjallið í bakgrunn. Eyddum tveimur dögum í Tokyo og lærðum á neðanjarðarlestakerfið sem við nýttum okkur til að komast á milli staða. Lestarstöðvarnar minna helst á spítala því þær eru fáránlega hreinar, sem og reyndar allir þeir staðir sem við höfum komið til í Japan. Án efa hreinasta land sem við höfum komið til og var mikill munur miðað við ástandið í Panama og Costa Rica. Eftir tvær nætur í Tokyo þá tókum við Shinkansen hraðlest til Kyoto, en þessi lest sem við tókum getur náð allt að 285 kph hraða. Erum búin að vera rosa dugleg að skoða okkur um og ganga uppað hnjám. Musteri, hof, tedrykkja og karioki eru orðnir fastir hlutir af tilverunni. En einu má ekki gleyma og það eru klósettin sem eru engu lík en þau eru þeim kostum búin að vera með upphitaðri setu, glæsilegu takkaborði sem hangir yfirleitt hjá klósettpappírnum og svo eru þau allra flottustu með sjálfvirkum opnara. Með takkaborðinu má svo stjórna mismunandi setuhita, stillingum fyrir vatnsmagn í sturtun og síðast en ekki síst hvernig vatnsbunu maður kýs að fá til að hreinsa bossann. Þegar slík aðgerð er valin þá kemur lítill armur og fer fyrir miðja klósettskál og bunar svo með umbeðnum krafti og hita. Þegar maður stendur upp að þessum aðgerðum loknum þá sturtar klósettið að sjálfsögðu niður autómatískt og allir eru glaðir. Þetta er hið mesta þarfaþing og það verður vont að venja sig á kalda setu á ný.
Ferðafélagar mínir þurfa að hafa nokkur skilyrði uppfyllt til þess að njóta ferðalagsins sem best. Flóki þarf sand, í hvaða formi og magni sem er. Hann stoppar jafnvel þar sem vegavinnumenn eru að lagfæra gangstétt til þess að leika sér í sandinum sem þeir hafa grafið upp. Þegar hann kemst svo á sólarstrendur þá er sem hann dáleiðist og hverfi inní annan heim. Hann upplifir mikla ró í því að láta fínan sandinn renna á milli fingra sér og hann geislar af ánægju. Rakel þarf aftur á móti sól og hita, og ef það er ekki í boði þá eru verslanir í sæti númer tvö. Það hefur því tekið á að ferðast með henni í fjallahéruðum Panama og Costa Rica þar sem ekki er á vísan að róa með sólskin ( gistum síðast í 2500 m. hæð í frumskógi sem kallaður er Cloud Forest ). Á slíkum stað er að sjálfsögðu lítið sem ekkert um búðir til að hugga sig með þegar sólar nýtur ekki við. Mesta frustration-in er reyndar sú að við áttum von á sól og hita í þessum tveimur löndum en við gleymdum að taka hæð yfir sjávarmáli inní reikninginn þegar við vorum að kynna okkur ferðaáætlunina og áttum t.d. ekki von á að þurfa að nota gashitara til að drepast ekki úr kulda á kvöldin í skýjaskóginum.
En gærdagurinn var góður og allir fengu eitthvað við sitt hæfi hérna í LA. Fínt hótel og internet fyrir mig ( enginn minibar ), sólarströnd og tívolí fyrir Flóka ( engin skófla og fata ), sól og búðir fyrir Rakel ( ekki alveg nógu mikill hiti ).
Erum að gera okkur reddí fyrir Asíu dvölina en þar verður amk ekki mikill hiti, en vonandi nóg af sól, sandi, góðum gistingum og búðum.
það er búið að vera svo mikið að gera við að vera í fríi að við höfum ekki haft tíma ( nennt ) til að setja inn fréttir og svo erum við líka búin að vera mjög upptekin við að nýta nettenginguna til hins ýtrasta því allir meðlimir fjölskyldunnar voru komnir með mikil fráhvarfseinkenni vegna skorts á internetsambandi. Flóki þurfti sinn tíma á leikjaneti.is, og við í pósti, fréttaöflum, skype-rugli og svo almennu vafri.
Eins og titillinn gefur til kynna þá erum við að fara að kveðja miðameríku á morgun og er ferðinni heitið til LA í USA. Þar verður stutt stopp, aðeins ein nótt, og svo svífum við yfir kyrrahafið á mánudaginn, leggjum af stað á hádegi en lendum ekki fyrr en kl 17 á þriðjudegi í Japan, töpum einum degi við að fara yfir daglínu.
Costa Rica dvölin hefur verið alveg ævintýri líkust og við höfum fengið að kynnast ólíkum stöðum og frábæru fólki. Þegar síðast fréttist til okkar þá vorum við stödd í smábænum Cahuita sem stendur er við Karabísku strönd Costa Rica rétt norðan við landamæri Panama. Við komum þangað eftir áðurlýstum fjallvegum Panama en aðalfjörið var að fara yfir ána Rio Saxiola sem skilur að Panama og Costa Rica. Við vorum búin að sjá einhverjar myndir af brúnni sem liggur yfir þessa á en það kom okkur samt nokkuð á óvart að sjá hvernig aðstæður voru þegar við komum á staðinn. Þarna var mikið öngþveiti, aragrúi ferðamanna, heimamanna, hermanna, embættismanna og annarra manna sem gera má ráð fyrir að safnist saman á slíkum stað. Nýjar og gamlar rútur voru þarna á sveimi og langar raðir stórra flutningabíla sem biðu þess að komast yfir. Hitinn, rakinn og svitinn var líka skemmtileg viðbót til að gera ferðaina eftirminnilegri.
Við komum að brúnni ásamt 2 starfsmönnum ferðaskrifstofunnar sem sáu um að ferja okkur til landamæranna. Um leið og við stigum útúr bílnum þá fannst mér eins og ég væri staddur í miðausturlöndum. Hróp og köll, bílflautur og tónlist. Mikill ys og þys og manni leið eins og að við gætum tapað öllu ef við litum að ferðatöskunum eitt augnablik. Á stað sem þessum er mikið um “hjálparmenn” sem taka sér það sjálfskipaða starf að halda á farangri og vísa manni leiðina yfir. Við vorum varla komin útúr bílnum fyrr en slíkur kappi var komin á svæðið og sama hversu mikið ég reyndi að afþakka hans hjálp þá lét hann ekki deigan síga. Þetta leit út fyrir að vera lífsreyndur reddari, líklega milli fertugs og fimmtugs, berfættur í mokkasíum og hafði fengið sér aðeins neðan í því til að þrauka daginn. Við drösluðumst með farangurinn uppá þurran malarveginn sem liggur að brúnni. Þar fundum við Panamísku tollverðina sem tóku sér sinn tíma í að fara yfir vegabréfin og setja í þau nauðsynlega stimpla. Á meðan þessu stóð keyrðu tveir átjan hjóla trukkar yfir brúnna og maður þurfti að hafa fullt í fangi með að kippa tánum að sér svo þeir renndu ekki yfir þær. Þegar tollvörðurinn hafði lokið sínu starfi héldum við af stað yfir brúnna. Ég hélt á Flóka og Rakel sá um að festa atburðinn á filmu. Rakel sagðist reyndar bara hafa séð undir hælana á mér enda var ég ekkert að gaufa við þetta, markmiðið var skýrt, að komast yfir með barnið, passana og peningana. Hjálparmaðurinn og starfsmenn ferðaskrifstofunnar sáu um að koma restinni af farangrinum yfir. Við hinn enda brúarinnar beið okkar starfsmaður ferðaskrifstofunnar í Costa Rica sem keyrði okkur til Cahuita eftir venjubundið vegabréfaeftirlit Costa Rica megin. Leiðin til Cahuita lá í gegnum gríðarstórar banana plantekrur en bananarækt er einn undirstöðuatvinnuvegur Costa Rica.
Fyrsta upplifun okkar af Cahuita var ekki merkileg. Okkur fannst þetta frekar vanþróað, ruslaralegt og gistingin var ekki í samræmi við þær væntingar sem við erum farin að gera til slíkra hluta nú orðið. Bærinn samastendur af tveimur malargötum sem liggja samhliða ströndinni og önnur þeirra er aðalgatan með búðir, veitingahús og bari sem flestir auglýstu ferðir af ýmsum toga til að hafa ofan af fyrir ferðamönnum. Við suðurenda aðalgötunnar liggur bæjarlækurinn Kelly Creek en hinum megin lækjarins er svo Cahuita National Park, sem samanstendur af bæði landi og sjó, og þar með talið nokkrum kílómetrum af ósnortum ströndum með hvítum sandi.
Það tók okkur smá tíma að venjast Cahuita en þetta layed back andrúmsloft var þó smitandi, því það var ekki fyrr en að kvöldi næstsíðasta dagsins sem Rakel fór að kynna sér að einhverju viti hvað væri nú athyglisvert að skoða og gera í nágrenninu. Daginn eftir vöktu öskuraparnir okkur um 7 leytið eins og aðra morgna og Rakel fór að hafa samband við þá aðila sem voru að bjóða upp á hinar ýmsu ferðir. Það sem við vildum helst skoða var í töluverði fjarlægð og hefði því þurft að bóka með meiri fyrirvara. Síðasta símtalið var svo við hann willy hjá Willy tours en það var eitthvað á þá leið að hann væri útkeyrður og þyrfti frí í dag því hann væri búin að fara í Indíánaþorðið 4 daga í röð þar á undan :-). En við áttum yndislegan lokadag í Cahuita, við leigðum okkur reiðhjól og fórum á þeim inní Cahuita National Park. Í garðinum sáum við öskurapa fjölskyldu, holukrabba í allskonar litum, þvottabjörn, fugla, maura, risa köngulær og whiteface apa sem reyndi að ræna nesti af túristum. Við slöppuðum svo af á fullkominni póstkortasströnd og Flóki lék sér í flæðarmálinu og fylgdist með brimbrettaköppum hamast í öldunum. Við kvöddum þennan bæ með nokkrum söknuði þegar við fórum þaðan og vildum gjarna koma þarna aftur.
en gætum næstum allt eins verið það. Eftir að við fórum frá Miami þá höfum við verið illa nettengd. Vorum með nettengingu fyrstu tvo dagana í Panama City en síðan þá höfum við verið netlaus. það getur verið frískandi í svona 2-3 daga en þetta er orðið fullmikið og það versta er að það lítur út fyrir að við verðum á netlausum hótelum næstu 10 daga. Við verðum því að reyna að detta inná netkaffi til að blogga en það er erfiðara um vik með myndir.
Annars erum við búin að hafa það mjög gott. Eins og fyrr segir þá áttum við 2 nætur í Panama City en þar sem það voru einhverjar óeirðir í miðbænum þessa daga þá fórum við að skoða fyrsta skipastigann í Panama skurðinum ( Miraflores Locks ) sem var ótrúlega gaman. Vorum meira að segja viðstödd þegar fjórir litlir bátar renndu í gegn. Eftir það fórum við í gamlan bæjarhluta í borginni sem kallast Casco Viejo. Við höfum sjaldan upplifað aðra eins stemmingu og var þarna. Mjög þröngar götur, allt eldgamalt, en þau hús sem ekki var nýbúið að gera upp ( þá mjög glæsilega ) voru að hruni komin. Oftast voru allir innviðir húsanna hrundir og aðeins útveggirnir stóðu eftir. Það er greinilega verið að reyna að byggja þetta allt saman upp aftur og fyrstu skrefin eru að loka þessum húsum sem eru að hrynja þannig að útigangsmenn setjist ekki að í þeim. Á sama tíma og við vorum þarna þá var verið að taka upp atriði í næstu James Bond mynd. Við tókum leigubíl sem fylgdi okkur allan þennan dag og það eitt og sér var skemmtiatriði útaf fyrir sig. Bílstjórinn talaði enga ensku og keyrði um á amk 25 ára gamalli Toyotu, en þetta virðis vera gegnumsneytt aldurinn á leigubílum þarna. Hann var samt algjör ljúflingur og við greiddum líka extra vel ( 3000 ISK fyrir 4 tíma rúnt ). Panama City er annars mjög spennandi borg og það er þvílíkt magn af háhýsum í borginni sem verið er að byggja fyrir ríka vesturlandabúa. Þarna er ódýrt að vera og fólkið mjög vingjarnlegt.
Eftir Panama City flugum við til David ( bær í norður Panama en ekki vinur, hehe ). Það var flogið í frekar lítilli 2ja hreyfla flugvég, líklega um 25 manna. Ég er ekkert sérstaklega flughræddur en þetta var versta flugferð sem ég hef farið í. strax eftir flugtak kom mikil ókyrrð sem hélst nánast allt flugið ( ekki nema 1 klst sem betur fer ) Flugvélin hreinlega kastaðist til og frá, og upp og niður og maður fékk þvílíka magastingi í verstu köstunum. Svo kom rólgur kafli rétt fyrir lendingu þannig að maður hélt að þetta væri nú komið í höfn, en neinei, þá var eins og einhver héldi í vélina og skúppaði henni út og suður. Eftir lendingu þá hittum við flugstjórann sem sagði okkur að þetta væri eðlilegt á þessum árstíma þar sem þarna væru að mætast fjalla og sjávarvindar. Einnig átti stórskorið landslag einnig þátt í því hvernig loftið liggur þarna. Við vorum því mjög fegin þegar við komumst af flugstöðinni og þá var haldið til Bouqete sem er uppí fjallahéruðum Panama.
Reyndar gistum við ekki í Bouqete bænum sjálfum heldur á kaffibúgarði sem var í 15-20 mín fjarlægð frá bænum. Kaffiplantekran heitir Finca Lerida og er algjör paradís. Búgarðurinn er rekinn af náunga sem er algjör fullkomnunarsinni og það sést á öllu þegar þarna er komið. Umhverfið er eins og lystigarður, enda var fjöldi af garðyrkjumönnum í því að halda öllu til haga. Bæjarstæðið var á jaðri frumskórarins og stundum þá leið mér eins og ég væri staddur í einhverri ævintýri af Sval og Val, þegar fylkingar af grænum fuglum flugu milli trjáa með bláum og rauðum krónum. Agnarsmáir kólíbrí fuglar sóttu sér æti í endalausar raðir blómstrandi runna sem voru meðfram öllum vegum og göngustígum. Tíkurnar Pacha og Modi gegndu sínum hlutverkum vel, þó hvor á sinn hátt. Modi, blönduð af boxer og rottweiler, sá um að gæta staðarins og var ekki mjög árennileg þegar hún urraði og gelti. Pacha, svört labrador tík, sá um félagslegu hliðina og var hvers manns hugljúfi og ávallt með prik í kjaftinum sem hún var tilbúin að leika sér með. Flóki batt miklum tryggðarböndum við tíkina og vildi helst ekki sjá af henni allan tímann.
Leiðsögumaðurinn Cesar var eini innfæddi starfsmaðurinn sem talaði ensku af einhverju viti. Hann fór með okkur í 3 tíma hike inní frumskóginn þar sem við fengum að heyra ýmsan fróðleik um plöntur og dýralíf staðarins auk þess sem hann sagði okkur frá staðháttum og hvernig vinnan á búgarðinum gengi fyrir sig. Hann átti rætur að rekja til þessa búgarðs og afi hans hafði m.a unnið á búgarðinum sem verkstjóri yfir tínslumönnunum, sem eru yfirleitt lágt launaðir indíanar. Við rákumst á slíkan hóp tínslumanna þegar við vorum að koma úr göngunni og fengum að fylgjast með þeim. Þeir fá greidda 2 USD fyrir hverja 25 punda fötu sem þeir týna og oftast eru heilu fjölskyldurnar í tínslunni, jafnvel börn frá sjö ára aldri.
Kaffið sem þarna er ræktað er eithvað það besta sem við höfum smakkað enda er mikið lagt uppúr því að ná fram sem mestum gæðum í framleiðslunni. Búgarðurinn er staddur í um 1600 metra hæð yfir sjávarmáli og veðrið er mjög ferskt þó að það hafi verið fullkalt fyrir okkur á nóttinni. Eftir fjórar nætur í fjallahéruðunum héldum við til Costa Rica.
Ferðin til landamæra Costa Rica tók um 4 tíma og innifól líklega um 4 krappar beygjur á mínútu í annaðhvort miklum halla uppá við eða miklum halla niðrá við. Verðum lílkega með harðsperrur í hálsinum á morgun eftir átökin við miðflóttaraflið. Flautan var líka óspart notuð því að það virðist vera til siðs að flauta í tíma og ótíma og oftast án sýnilegrar ástæðu. Stundum er það til að vara gangandi vegfarendur við því að bíll sé að koma, oft er flautað þegar eða jafnvel eftir að bílar mætast og svo er restin hálfgert flaut útí loftið. Þð var því ágætis léttir að losna úr þessari bílamenningu. Bílstjórinn var með félaga sinn með sér til halds og taust en hvorugur þeirra talaði orð í ensku. Við vorum búin að kaupa ensk-spænska orðabók og reyndum eftir fremsta megni að gera okkur skiljanleg með hjálp þeirrar bókar.
ps. skrifaði tessa frett fyrir 2 dogum og komst ekki i internet i gaer. Erum nuna i smabae a Karabisku strond Costa Rica sem heitir Cahuita. Tetta er svona “laid back Caribbean style” baer sem tydir a Islensku, her bua bara letihaugar sem nenna ekki ad gera neitt og her er allt i drasli en venst agaetlega. Tetta er allt svona Natural, ekki einu sinni malbikadar gotur. Vedrir er heldur ekki ad gera neina lukku, tvi her er skyjad og rigning a koflum. Hitinn er samt finn.
Flóki tók með sér þrjá bangsa í ferðina, þá Barra, Mugg og Matta. Þegar Flóki fór að sofa sunnudagskvöldið 10 feb þá hafði hann þá alla með sér uppí rúm. Við tókum svo eftir því seinni partinn á mánudeginum að Barra var hvergi að finna. Við leituðum út um allt á herberginu en allt kom fyrir ekki og Flóki þurfti að fara að sofa með 2 bangsa á mánudagskvöldið. Við þurftum svo að vera farin út milli 8:30 og 9 á þriðjudagsmorgun til að ná fluginu til Panama. Það var því aftur leitað um morguninn og Rakel hringdi í room service til að tékka hvort þau hefðu nokkuð rekist á hann, þau ætluðu að kanna málið. Nú var farið að styttast í brottför og við fórum niðri lobby þar sem Rakel skildi eftir heimilisfangið og bað þau um að senda bangsann heim ef hann kæmi í leitirnar. Einnig hringdi hún aftur í room service til að kanna stöðuna þar. Við fórum svo með hótelskutlunni uppá flugvöll og tékkuðum okkur inn. Þegar þarna er komið við sögu er rétt rúmlega 1 og hálfur tími til brottfarar. Maður sá það nú samt á Rakel að hún var ekki alveg sátt við að þetta væri niðurstaðan. Hún vildi hringja uppá hótel og athuga hvort hann hefði fundist. Við vorum ekki með símanúmerið en fundum það fljótlega og svo fór hún í næsta símklefa og hafði samband. Það kom okkur nokkuð á óvart að hann hafði fundist í einhverri rúmfata hrúgunni en nú þurftum við að koma honum uppá flugvöll. Rakel er náttúrulega snör í snúningum og biður room service gelluna ( Mariu ) um að fara með bangsann til skutlubílstjórans og láta hann taka bangsann með í næstu ferð uppá flugvöll ( skutlurnar fara á 15 mín fresti ). Maria sagðist ætla að gera það og við vippuðum okkur út fyrir flugstöðina og biðum spennt eftir skutlunni. Þegar hún svo kom uppá flugvöll þá hafði Maria sjálf farið með skutlunni til að afhenda okkur hann. Það voru því miklir fagnaðarfundir ( aðallega hjá Rakel samt ) þegar Barri komst í okkar hendur og við erum mjög þákklát þessu mjög svo greiðvikna starfsfólki á hótelinu.
Nú var rétt um klukkutími til brottfarar og við áttum eftir að fara í gegnum allt security og þar var engin smá röð. Þegar við vorum búin að vera í röðinni í smá tíma þá gekk Rakel í málið og talaði við einhverja starfsmenn sem varð til þess að við fórum fram fyrir alla röðina því annars hefðum við varla náð fluginu .
Þeir sem þekkja Rakel vita að þarna er henni rétt lýst, gefst aldrei upp.